AYAKLARIM BENİ DAVUTPAŞA’YA GETİRDİ…

Sene 1969…

Teknik Elemana ihtiyaç duyuluyordu Türkiye’de…

Almanya’dan Türkiye’ye döndüğünde;

Üç şirkete müracaat eder.

Sungurlar Kazan Fabrikası

Ereğli Demir Çelik Fabrikası,

Otomarsan…

Üçünden de olumlu sonuçlar alır…

Murat Çorbacı:

“Açıkçası gönlüm

Demir Çelik fabrikasındaydı.

Ama sabahleyin kalktığımda…

Nereye gideceğimi bilmiyordum.

Hangisi hayırlısıysa o olsun…

Üsküdar’dan yola çıktım.

Ayaklarım beni Davutpaşa’ya getirdi.

Ve o gün Otomarsan’da iş başı yaptım.

21 Haziran 1969 günü…

Şansa güvenmek lazım.

Otuz iki yılın üzerinde çalıştım…”

FABRİKAYI NE ZAMAN GEZECEĞİZ…

“Ben fabrikaya girdiğim gün,

Şükrü Aksu benimle ilgilendi.

Kahvemizi, çayımızı içtikten sonra;

– Gel fabrikayı gezelim dedi.

Biraz gezdik…

Ofisine döndük oturduk.

– Şükrü Bey, fabrikayı ne zaman gezeceğiz?

– Fabrikayı gezdik ya…

– Fabrika bu mu?

İşte benim gördüğüm küçücük bir atölyeydi.”

 Evet!

Küçücük atölyeydi Davutpaşa

O 302’nin beşiği…

Bu günün Hoşdere’si ile kıyaslanamayacak kadar küçücük…

Avuç içi kadar…

Kibrit Kutusu gibi…

Çorbacı,  Otomarsan’da çok önemli ve on sekiz ay süren bir görevi ifa etti.

STANDART ZAMAN TESPİTİ…

Sac parça…

Boru parça imali

Şasi

Karoseri

Boyahane

Parça boyanması

Mekanik

Elektrik

Son montaj

Koltuk iskelet ve

Döşeme

Fabrikada standart zamanların tespiti çalışmaları bir buçuk sene sürdü.

Nasıl mı?

Bir parçanın başında parça imal edilene kadar adım adım geçen süreyi;

Murat Çorbacı tespit ediyordu.

İşçiler…

Mühendisler çalışıyor…

Çorbacı gözlem yapıp,

Kronometreyle zamanı ölçüyordu.

Her parçayı…

Cıvatasına kadar…

Murat Çorbacı’dan aktarayım;

“Yanılmamak için en az üç gözlem yapıyorum… bir ölçümü üç defa tekrar ediyorum…

Parça takılırken de…

Ayrı ayrı, tek başına zamanını bulduğum gibi o parça nereye takılıyorsa takılma zamanını ayrıca hesap ediyordum.

Dar boğazları tespit etme fırsatı da buldum”.

DAR BOĞAZLAR…

İmalat kısmında en problemli parçalar…

Ön göğüs…

Tavan saçları…

Arka bombelerdi.

Bombeli formların oluşturulması gerçekten zorlu bir süreçti.

Yoğun emek… El işçiliği

Adım adım…

Sabırla…

Emekle…

Normal pres ile dakikada bitecek ön göğüs saçı imalatı 4,5 saati buluyordu.

Ahşaptan tokmaklarla…

Ön sac’a ve farların bulunduğu panjura oval formu verilirdi.

KALIP YAPMAK…

Zaman etüdü sonucu dar boğazların belirlenmesinden sonra çözüm arayışına girilir.

Çorbacı:

“Presimiz de yoktu.

Pres arayışına girdik.

Chrysler’de olduğunu öğrendik.

Kalıbımız olduğu taktirde bu preste parçaları basabilecektik.

Bu sefer biz kalıp yapma yönünde çalışmalara başladık.

Tabii ki kalıp yapmak o zaman için çok yeni bir teknoloji.

Pahalı kalıplar yerine çelik takviyeli ağırlık kalıplarının yapılması en uygun çözümdü o günün şartlarında…

Fakat kalıpları yapacak eleman seçimi önemliydi.

İş ekibin kurulmasına geldi”

Haftaya:

Kalıp ekibi,

Otomarsan’ın Gizli Kahramanları…

Latif Karaali, Ulaştırma Dünyası

07 Mart 2011, Sayı: 507

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir