Malkoçoğlu’nun torunu

TÜRK-Yunan ilişkilerinde, her iki ülke insanı, geçmişte büyük acılar yaşadı. Bugün bir “yakınlaşma” var. İnsanlar mutlu ve umutlu… Bizim “Laz Ali” de umutlu… Geçen hafta, hep “bizden biri” olarak kabul ettiğimiz dostumuz Lazaros’un anılarından bir kısmını nakletmiştim. Bu hafta da devam edeyim…

 

Lazaros’un anılarında Türkiye’nin; hele İstanbul’un hele hele Kadıköy’ün önemli bir yeri var.

Türkiye’den Yunanistan’a gitmek zorunda kalan bütün Rum vatandaşlarımız gibi…

Hiç unutamamışlar…

Mahallelerini…

Okullarını…

Çocukluk arkadaşlarını…

İşlerini…

…Ve aşklarını!

“Hasret” kavurmuş yüreklerini… Vatan hasreti!..

 

Bugün televizyonda ilgi ile izlenen “Yabancı Da­mat” diye bir dizi var. Antepli bir Türk kızı ile Atinalı bir Rum gencinin aşkını işleyen ilginç bir dizi…

Böyle bir aşkı Kadıköy’deki gençlik yıllarında Lazaros da yaşamış.

Lazaros ya da o günlerde arkadaşları Türk çocuklarının -O’nu korumak düşüncesiyle- taktıkları ismiyle Laz Ali…

Sözü, Kadıköylü Laz Ali’ye bırakayım.

Gözleri dalıyor, 50 yıl öncesini bir kere daha yaşıyor Lazaros…

“İlk kez âşık olmuştum.

Sevgi adında Kadıköylü bir Türk kızıydı.

Aynı sokakta, karşı karşıya oturuyorduk.

Ailesi; özellikle de babası, benim Rum olduğumu öğrenince, görüşmemize karşı çıkarak ilişkimizi bitirmemize neden olmuştu. Evini bizim evin

karşısından taşıyarak O’nu benden uzaklaştırmıştı.

Sevgi, benim ilk aşkımdı.

Unutamadım.

Sonra bir Rum’la evlendim.

Karım Eva, Üsküdar’da oturuyordu.

Cumartesi günleri öğleden sonra geziyorduk. Eva ile çay bahçesinde tanıştık. Hafta sonları aynı çay bahçesinde buluşarak günlerimizi geçiriyorduk.

Atina’ya gitmeden önce ailesi benden söz istedi, ben de verdim. O da Atina’ya geldi ve mecbur oldum evlendik. Burda tanıştık, Atina’da evlendik.

Tüm akrabalarımızı Atina’ya getirdik.

Eli iş tutan bizden ayrıldı.

Bu esnada eşimle anlaşamıyorduk.

İstanbul’dan gelen Rumlar Yunan’da kültür der­nekleri kurdular. Eski resimlerle, eski hatıralarla avu­nuyorduk. “

 

Televizyonda seyrettiğimiz “Yabancı Damat” dizisinde olduğu gibi “mutlu son” olmamış Lazaros’un aşkı…

Yaşadığı olaylara paralel “aşk acısı”nı da tatmış Kadıköylü Laz Ali…

“Yabancı Damat” dizisinin bir başka kahramanı “Hala” gibi…

 

Lazaros için “Bizden Biri” demiştim…

Bakın şimdi…

Dedesi; Kayseri, Talas’tan…

Soyadı, Malkoçoğlu…

Rumca tek kelime bile bilmiyorlar.

Öyle ki; İncil’i bile Türkçe okuyorlar.

O günlerle bu günlerin kıyaslamasını da yapan Lazaros, yaşadıklarını şöyle anlatıyor:

“O zamanlar şimdiki gibi değildi ki…

Şimdi her yerde Rum müziği çalınıyor..

O zaman ‘vatandaş türkçe konuş’ diye arkamızdan bağırıyorlardı. Vapurda ‘gâvur, türkçe ko­nuş’ diye lâf atıyorlardı.

‘Ben Türk tebasıyım’ diyordum, önem vermiyorlardı.

Babam Diyarbakır’da askerlik yaptı.

Dedem Kayserili… Talas’tan.

Dedemin soyadı Malkoçoğlu’ydu.

Rumca konuşmasını bile bilmiyordu.

Marangozdu.

Kayseriden İstanbul’a geldiler 1922’de.

İncil’i bile Türkçe okuyordu.

Evde hep Türkçe konuşuyordu.

Yemeklerimiz hep Türk yemeğiydi.

Mantı falan yapıyordu anneannem; hatırlıyorum.

Ben Rumcayı çok sonra öğrendim.”

 

Burdan kovulup, Yunanistan’a gidince, bana ku­cak açacaklarını zannediyordum.

Ne kucak açması…

‘Türk tohumu’ diyorlardı, ‘ne işiniz var burada’ diyorlardı.

Şimdi nasıl Arnavutlara, yabancılara çalışma izni, oturma izni veriyorlar, bize de öyle belge verdiler.

Her ay polise gidip oturma izni alıyordum.

Yurt dışına çıkamıyordum.

İlk 6-7 ay öyle zorluklar çektim ki, sürekli ağlıyordum.

Geri dönmek istiyordum. Ama dönemiyordum.

Pasaportum yoktu. Türkiye’den verilen pasaportun süresi de zaten 10 günlüktü.”

 

“Mustafa’yla (Mustafa Dinçer) arkadaşlığım zor zamanlarımda başlamıştı.

Ben İstanbul Tuzla’dayken ilk kazandığım parayla babamın mezarlığını satın alıp mermerciye döşettirdim.

Mustafa Bey’e vasiyet bıraktım ‘öldüğüm zaman beni babamın yanına gömsünler’ diye.

Çünkü herşeyimi Kadıköy’de yaşadım.

Burada doğdum, burada okudum, burada bir kızı sevdim. Babam da Kadıköy Hasanpaşa’da yatıyor.

Ben de öldüğümde, O’nun yanında huzurluca yatmak istiyorum. Vasiyetim var.

 

İş gereği, geçen hafta Atina’daydım… Görüyorum… Hem de her Atina ziyaretimde… Bu coğrafyada yaşayan insanlar arasında büyük bir “dostluk” var.

Türkiye’yi konuşuyoruz.

İstanbul’u konuşuyoruz…

Izdırap dolu günler anılarda kalmış.

Ama…

Sohbetlerin ana malzemesi.

İnsanlar dost…

Ancak, eski siyasiler suçlanıyor…

Lazaros’un, yani Laz Ali‘nin “hüzün” dolu Türkiye ile ilgili anılarına devam edeceğim.

 

 

 

Latif Karaali, Güle Güle Gazetesi

11-17 Temmuz 2005, Sayı: 391

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir